Search For The New Land van Lee Morgan is een album dat algemeen wordt beschouwd als een van zijn meest ambitieuze en veelzijdige projecten binnen de jazz. Het album behoort tot het genre jazz en is met name geworteld in de hardbop, een stijl die wordt gekenmerkt door een stevige ritmische basis, bluesinvloeden en ruimte voor improvisatie. Toch overschrijdt dit werk de traditionele grenzen van hardbop door invloeden uit meer spirituele en experimentele jazz toe te voegen, wat resulteert in een reflectieve en soms meditatieve sfeer.
Dit album verscheen oorspronkelijk als lp en werd opgenomen nadat Morgan zijn commerciële doorbraak had beleefd met The Sidewinder. Voor Search For The New Land verzamelde hij een opmerkelijk sextet bestaande uit onder meer Herbie Hancock op piano, Wayne Shorter op tenorsaxofoon, Grant Green op gitaar, Reggie Workman op bas en Billy Higgins op drums. Deze bezetting droeg bij aan de diepgang en het vernieuwende karakter van het album, waarbij elke muzikant een belangrijke eigen inbreng had in de muzikale exploratie.
Het titelnummers Search For The New Land opent het album en duurt ruim zestien minuten. Deze compositie is een muzikaal avontuur dat begint met een sierlijke thema in vrije maatsoort (rubato) en zich vervolgens ontspint tot een uitwisseling van inspirerende solo’s. De sfeer is contemplatief en draagt een diepere boodschap met zich mee, onder andere geïnspireerd door sociale veranderingen en persoonlijke reflectie.
Een ander opvallend stuk is Mr. Kenyatta, een energiek nummer dat een ode is aan Jomo Kenyatta, de eerste premier van het onafhankelijke Kenia. In deze compositie klinkt de zoektocht naar vrijheid en vooruitgang nadrukkelijk door. Verder kent het album het ingetogen Melancholee, waarin Morgan zijn gevoelige kant toont met een melancholische melodie, maar ook het levendige The Joker en het pakkende Morgan The Pirate passeren de revue.
Search For The New Land werd uitgebracht in het midden van de jaren zestig en geldt als een van de laatste écht artistiek gedreven albums van Morgan, voordat zijn werk meer richting het commerciële popbop-genre ging. Het album wordt vaak geprezen vanwege zijn innovatieve karakter, de intense interactie tussen de musici en de rijke, expressieve trompetklanken van Lee Morgan. Hierdoor neemt het een bijzondere plaats in binnen de jazzgeschiedenis en blijft het een aanrader voor zowel de doorgewinterde jazzliefhebber als de nieuwsgierige luisteraar die het genre wil verkennen.
